KARANLIK UYANIŞ

KARANLIK UYANIŞ

Kederden nasipliyim bu gece

Sımsıkı bağlıyorum göz kapaklarımı

İpsiz iğnesiz dikiyorum

Lirik göz sularını zor zapt ediyorum

Kundaksız, kurgusuz

İçimin hıçkırıklarını bastırıyorum bir isyan batırır gibi

Sopasız silahsız

Uygun adım yürüyorum zamanın yolunda

Uygunsuz düşlerin şafağında

Bir elimde hançer misali korkularım

Diğerinde mavzer namlusu özlemim

Bir kurşun yokluğundayım

Kuş gibi atan yüreğe atılacak bir kurşun

Yasladığım sırtımda duvar soğukluğu

Yüküm devran kadar yorucu

Göğsümde bir ayrılık ateşi

Sönmeyen sabahlara karanlık uyanış misali

Dokun şimdi başucumdaki yokluğuna

Soğuk bir taş belki de

Bir baş eksik omzumda

Yol çamur güz yaşlarında

Uzak bir iklim adı belli olmayan

Yorgunum bu akşam adımlarım kesik

Biçilmiş orak ile buğday servisi bedenim

Güneş görünce kuruyacak

Dökülecek başaklarım

Dağılır belki tanelerim yeni filizlere gebe

Gün ağarır yeni güne

Gün katran gözlere

Hatırlamıyor dil son söylediklerini

Son olan söylemler doğuruyor yeni kederleri

Bir kaftan biçtim kendime

Yorgunluğun ödülü

Rengi beyaz sonsuzluk örtüsü haki

Koyulun işe tanıyanlar

Üç beş kürek zahmeti

Gömün beni...

Mustafa Yılmaz

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.