KANAYANIMA YAMA

KANAYANIMA YAMA

Kör ışıkta dikiyorum tenimin yırtıklarını

Bir yanı kapatsam bir yanı açık kalıyor yamanın

Ucu pat iğne çarelerim

Bir yarama batsa bir yaramı kanatıyor

Merhem olmuyor süsü bozulmuş sözler

Merhametten uzak seviyorum diyen diller

Saklanıp da vefanın ardına gönüller

Yüklüyor vebali ver de al oluyor sevişler

Sürekliliği yok devanın gönle

Bazen bir sedası oluyor çare

Bazen öldürüyor nefesi

Boğuk çıkan aman feryatlarım boşa

Ne duyanın oluyor ne duyup aldıran

Katmerlenmiş sızılar birikiyor bir süre

Yavrusu çalınmış serçe oluyorum kimi zaman

Avaz avaz yırtınıyorum sevdamı

Gülüşlerimi seriyorum yorgan yerine

Gül desteleri oluyor bakışlarım

Figanım doyuruyor gözden ırak sevimi

Bir feryatta o veriyor

Ortasındayım yaşamın işte denirse

Türlü günahların diyeti var bir köşede

Gün uyanıyor başlıyor döngünün erimesi

Kaçıp saklandığım kuytular sunuyor açığa

Meğer saklanmış oda bir başka köşeye

Bir atımlık barut olur mutluluk

Hedefi vurmak hüner istiyor

İdmansız yürek, aldanıyor her nefes alışa

Sarıp sarmalar oysa karanlık odanın loşunda

Kahrıma yoldaş olur

Kanayanıma yama

Yırtmak için sözleriyle bir zaman sonra

Dik beni...

Mustafa Yılmaz

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.