MABET KUYTULARI

MABET KUYTULARI

Kimi çalıp gidiyor zamanın tazesini

Kimi koyup kederin efendisini

Yorgun bir ömrün yarılanmış zamanında

Dökülüyor şiir olanlar yol ayrımında

Bir başına yası kalıyor sonra

İster dök gözyaşıyla

İstemeden şiir olsunlar yürek duvarlarına

Evi oluyor ıslak kaldırımlar ayakların

Isınmak uzak ruhuna

Mabet biliyor kuytuları beden

Maharet saymıyor maskeli yüzleri

İmtina ederken kalabalık yerlerden

Kahrına yenik düşüyor içindeki yoğunlukta

Şimdi çalıp gidene mi küfretmeli

Kalıp keder ekleyene mi

Ya da serip gönül ovasını bilinmezlere

Taze umutlarını kül ettirene mi

Yakma beni...

Mustafa Yılmaz

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.