YALNIZLIĞIMIN KARANLIK UYKUSU

YALNIZLIĞIMIN KARANLIK UYKUSU

Kasvet çöker bazen şu fani bedene

Göz kapaklarımda ömür ağırlığı

Yorgun kollarım uzanmaz bir fiske ileri

Başlar yalnızlığımın karanlık uykusu

Yorgun atar kalbim ansızın nedensiz

Onca nefesler arasında kalırım hevessiz

Hissiz olur avuçlarım duyularım arzusuz

Başlar yalnızlığımın karanlık uykusu

Bir vedada kesilir tüm naralarım

Peltek olur dilim söz istemsiz

Yetim olur sinem omuz kalır öksüz

Başlar yalnızlığımın karanlık uykusu

Gerekmez gün karanlığa bürünsün

İşi çoktan bitmiştir güneş ile yoluna süzülsün

Bir dostun vefasızlığıyla üzülsün

Sevinin hatırı var gidene niye üzülsün

Yine de başlar yalnızlığımın karanlık uykusu...

Mustafa Yılmaz

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.