YOKLUĞUNDA

YOKLUĞUNDA

Buzdan tabutlarda uyandım yokluğunda,

Mor dudaklarım hissiz

Buz tutmuş kirpiklerim göz yaşlarıyla

Ve sen yoksun ya

Cehennem ateşleri bile ısıtmaz dünyada

Hala nefes alıyorken varlığına

Ne zor bir elveda

Durmayın söyleyin bana

Neden solmuş kır çiçekleri ovalarda

Kuşlar uçmaz olmuş semada

Uç uç böceği konmuyor dalıma

Yollar eskimiş

Sokaklar buhranda

Çatışma yeri sanki göğüs çeperim

Olmuyor çare hiç bir merhem yarama

Henüz tanışmamışken ölüm meleğiyle

Neden ruhum semada

Daha musallaya bile serilmemişken tenim

Sahte ağlamalar duyuyorum kulaklarımda

Hissizim

Kırık tüm kemiklerim sanki

Bulamıyorum yüreğimi yerinde

Hani gidersen bir gün

Bir onu bırak demiştim ya

Umutsuzum artık ev mezarımda

Dişlerim kan seviyor

Zira sürekli dudaklarımda

Tırnak altlarım dolu delillerle

Ben öldürdüm sinemi

El darbelerimle

Dolaylı suç ortağımsın biliyorsun

Sen azmettirdin yokluğunla

Şimdi tüm güzel duygularım karşımda

Bir bir koparıyorum can damarlarını

Telgraf tellerine asacağım kötü duygularımı da

Görürsün başını kaldırdığında

Olur ya dönersen belki geri

Yüreğimi de bırak

Malum hala boş yeri...

Mustafa Yılmaz

Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.