YETİM HÜZÜN

YETİM HÜZÜN

Rüzgar usuldan esiyordu misafir bedenimin üstüne

Gök maviliği barındırsa da bulut hep bir keder yüklü

Bir odada bıraktım en son yetim hüznü bir başına

Ah çekerken acıdan sedası aydınlık koridorda

Adımlar terke mecbur dönüp duymak ölüm uykusu

Dileyişler var dilimin ucunda yarının hevesine

Bir ucundan tutmak ister gönül acının zerresinden

İstemsiz veda gözlere kalıp teselli vermek boşa

Mecburi istikametler, git demek hayra büyük mecra

Bayramsız sabah kalana, derman kim bilir hangi bahara

Şimdi şehir uzak ortak olmak nafile acıya

Bir sahilin sesleri doluyor istemsiz kulaklarıma

Kalbim kalsa da kederin kiralık yuvasında

Görüş günü yok görev oldu haberi sormak kuşlara

Artık taze umutlar besliyorum sefalarda

Yalın ayaklarım basarken nemli toprağa

Islak göz önlerim güneşten kurumuş olsa da

Kuşlukta kalkıyor beden nafile uykulardan

Naftalin kokuyor günün sundukları avuçlarıma...

Mustafa Yılmaz


Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.